Posted in poem, Uncategorized

Parang Oda

Matagal na pala kitang naiguhit;

noong iba pa ang aking gusto,

noong iba pa ang aking nais.

Ni hindi ko nga alam ang iyong wangis

o kahit ang iyong hugis.

Ngunit nailapat ko sa papel ang kulay

na sa’yo’y bumibigkis.

Napudpod na ng panahon ang aking mga pangkulay

at papel nang ikaw ay dumating.

At tila nagpapatawa ang langit nang malamang

sa’yo ay may tumatawag nang “akin.”

Puta, kay husay ng tadhanang

gawing tama ang mali, lalo na’t ang

sinasangkalan nito ay ang pusong marupok

na ang gusto lamang ay mahalin.

Iniibig ko ang bawat pilantik ng iyong daliri.

Ang impit na pagtili.

Iniibig ko ang pagtaliwas ng matitingkad na kulay

sa iyong balat, kahit ang mata mong umiismid.

At handa ko pa sanang ibigin

ang lahat ng bagay na sa’yo ay hindi ko pa batid.

Ngunit ang pag-ibig ay isang kumpetisyon,

na katangahan ang lumaban kung mayro’n nang nagwagi.

@Gia Marie.2017 All Rights Reserved

Protected by Copyscape

Advertisements